در مبحث هرمنوتیک یکی از اشکالاتی که بر تاریخی بودن فهم ها میگیرند (و تقریبا مثل نقل و نبات در انتقادات حوزوی ها به مقوله هایی نظیر تکثرگرایی رایج است) مساله ی خودشمولی است. خودشمولی بدین معنا که نسبیت و تاریخی بودن خود مشمول نسبیت است بنابر این باطل است. بخش اول قضیه درست است. یعنی این قضیه مشمول همان حکمی است که خود قضیه میدهد. اما آیا این خودشمولی موجب باطل شدن حکم میشود؟

اگر قرار است که همه احکام صدق و کذبشان محدود به دوره ای خاص باشد حداقل دوره ای وجود دارد که این قضیه در آن دوره صادق است. اینکه مدت این دوره چگونه است و تا کی به طول خواهد انجامید هم بسته به آنست که با چه دیدی و چگونه به دیدگاههای فلسفی بنگریم. از آنجایی که فایده این فلسفیدن ها در عرصه عمل به نمایش در می آید بنابر این صدق و کذب را میتوان بر اساس فایده عملی آن تعریف کرد که البته به نظر میرسد برای اینکه این نظریات به عرصه عمل وارد شوند ابتدا باید مورد پذیرش و محبوبیت عده ی زیادی از افراد جامعه قرار گیرند یا حتی یک دیدگاه وقتی سودی برای جامعه دارد که از جنبه روانی مورد پذیرش قرار گیرد.

بنابر این به اینجا می رسیم که آنچه که مدت صدق یک گزاره را تعیین می کند همین بعد روانی جامعه است که به چه سمتی گرایش دارد. میتوان دوره ای را تصور کرد که در آن پذیرش نسبیت معنایی ندارد اما آن دوره زمانی فرا می رسد که تمایلی برای پذیرش آن وجود نداشته باشد. خلاصه آنکه خودشمولی این قضیه موجب باطل شدن این حکم حداقل در زمانی که محبوبیتی دارد نمی شود.