هوای آفتاب
دلم هوای آفتاب میکند
جهانبینی انسان دوران به اصطلاح "پیش علمی" رو اینجور توصیف میکنند: «همه چیز مربوط به بشر در زمین پیرامون او می گشت، و مفهومی مکتوم برای او داشت. آدمیزاد، عالم صغیر دنیای کوچک آفرینش بود. عالم کبیر، خود کیهان بزرگ، نظام پیچیده ای از نمادها گرداگرد انسان بود و هم چون متون مقدس سرشار از رمز و اشاره و معانی پنهان، و نیازمند تفسیر و تبیین بود، و بهترین کسی که صلاحیت داشت این مفاهیم درونی را تشریح بکند و اهمیت کامل آن ها را نشان بدهد نه مهندس و ریاضی دان، بلکه واعظ، مفسر کلام خدا، عالم الاهیات بود. دین در این فرهنگ نیرومند ترین شارح کم وکیف احوال بود.» اگه جای آدم اون عصر بودید حتما از واعظ زمان انتظارات زیادی داشتید. کسی چه میدونه؟ شاید تلاش روحانیون ما هم برای همه فن حریف بودن از اینجا ها نشات میگیره! یکی از سوال های مهمی که فکر می کنم هر کسی باید از خودش بپرسه و واقعا بشینه و درباره اش فکر کنه اینه که «من به آدما چه جوری نگاه می کنم؟» چرا یکی رو حسود صدا میکنم؟ به یکی میگم بداخلاق؟ یکی میشه عقده ای یکی فرشته مهربون؟ از اینکه آدم ها رو توی این برچسب ها خلاصه کنند متنفرم و همین طور از آدم هایی که این برچسب ها رو می سازند.
| Design By : Night Skin |
