بعضي از «ضروري است!» ها از درون بلند ميشود و بعضي از بيرون. گاهي اوقات ضروري ها از بيرون به درون وارد ميشوند و گاهي از درون بر بيرون تاثير ميگذارند. جالب اينجاست كه اكثر اين ضروري ها به تصادف وارد زندگي ما ميشوند و خود را معناي زندگي جا ميزنند.
اگر اين ضروري ها از زندگي ما محو بشوند زندگي چه حالتي پيدا ميكند؟
حداقل آنست كه چيزي از جذابيتش كم نميشود. فقط كمي آرام تر ميشود و البته متواضع تر.

پانوشت: كتاب «بار هستي» ميلان كوندرا روايت قشنگي از داستان ضروري و تصادف داره كه پيشنهاد ميكنم از دستش نديد.