امروز با دوست عزیزی صحبت میکردم. با ذوق و شوق زیاد از کلاس های نوروساینس میگفت و از پدیده هایی مثل تله پاتی ذهن خوانی و شعور طبیعت و من فقط گوش میکردم. حس میکردم که پر از امیده پر از ایمان و پر از هدف. دلش میخواست برای تحقق هدف جهان تلاش کنه. یک جور هدف جهانی و مقصدی که دنیا داره به اون سمت حرکت میکنه. شعوری که برای طبیعت قائل بود حس جالبی بهم میداد. اینکه هیچ چیز تصادفی نیست و اگر دنیا شعور داره میتونه باهات حرف بزنه. اینکه هر اتفاقی که می افته یک مفهومی داره که باید کشف بشه. میخواست با این دانش های جدید به اصطلاح ماورالطبیعت رو تفسیر طبیعی کنه تا همه حرفهاش رو باور کنند. تجربه هاش رو قبول کنند.
  

درباره اینکه واقعا چقدر میتونن جلو برن؟ اثبات از چه جنسیه؟ یا چقدر اصلا میشه به این دانش ها اعتماد کرد شخصا نظری ندارم. فقط آرزو دارم که دنیا اونطوری که اون تعریف میکنه باشه. آرزو که بر جوان عیب نیست؟