مسئله٬ مسئله بینهایت است! مکان بینهایت٬ زمان بینهایت٬ یا اصلا جوهر بینهایت.
برای نشان دادن مکان بینهایت کافیست یک دستگاه مختصات دکارتی بکشید و سه جهت را با سه فلش نشان دهید که یعنی ادامه دارد!
زمان بینهایت را چگونه میتوان تصور کرد؟ کافیست بگویید «تا هروقت» یا «تا همیشه». منظور دریافت میشود.
درباره ی جوهر بینهایت چه میتوان گفت؟
دکارت از تصور بینهایت حتی برای اثبات وجود جوهر بینهایت هم استفاده می کند. دکارت که فلسفه خود را با استدلال معروف «فکر میکنم پس هستم» آغاز میکند٬ وقتی وجود «من» را از این طریق اثبات کرد٬ به سراغ مفاهیم واضح و متمایزی که این من در درون خود شهود میکند میرود. مفروض می گیرد که این «من» تصوری از مفهوم بینهایت دارد. این تصور هم نوعی نفی تناهی نیست. بلکه تصور نامتناهی بر تصور متناهی تقدم دارد. چون این «من» تناهی و محدودیت خود را درک می کند بنابراین حتما باید خود را با موجودی کامل و نامتناهی قیاس کرده باشد. وقتی پذیرفتیم که ما همچین شهودی داریم با استفاده از قضیه وجودی (همان قضیه قدیس آنسلم که در چند پست قبل توضیح داده شد) وجود خداوند یا همان جوهر بینهایت را اثبات می کند.

حالا می توانیم این مفهوم بینهایت را جور دیگری ببینیم. بگوییم که ما در واقع تصوری از مفهوم بینهایت نداریم بلکه فقط با هم قرارداد می کنیم. از طریق کلمات یا نمودارهایی که می کشیم. آن وقت دیگر نیازی نیست که ما ادعا کنیم که می فهمیم بینهایت یعنی چه که بخواهد اصلا مصداق عینی داشته باشد. به تبع آن از خیر و شر «قائم بالذات» و «وحدت وجود» و امثال آن خلاص می شویم.

 

 

نوشته شده در چهارشنبه 1387/09/06ساعت 20:4 توسط مائده | |