در فلسفه ذهن مساله ای هست به نام «other mind problem». صورت این مساله این است که هنگامی که من به تنها چیزی که دسترسی دارم ذهن خودم است و حداکثر جهان فیزیکی خارج، از کجا میتوانم بفهمم که شما هم ذهن دارید؟!

عده ای به نام solipsist ها در سه سطح اعتقاد دارند که درباره ذهن شما چیزی نمیتوان گفت. این سه سطح به صورت زیر است که از قوی به سمت خفیف میرود:

گروه اول اساسا منکر میشوند که شما هم ذهن دارید یا به عبارتی شما هم هستید!

گروه دوم میگویند ممکن است شما ذهن داشته باشید اما من نمیتوانم متوجه شوم که شما هم ذهن دارید. به این گروه اصطلاحا epistemological solipsists میگویند. یعنی معتقدند که روشی برای دسترسی به ذهن شما نیست.

گروه سوم کمی کوتاه می آیند و میگویند شما هم ذهن دارید اما محتوای ذهن شما، یعنی feeling های شما میتواند متفاوت از feeling من باشد.

اگر نظر دسته اول و دوم خیلی افراطی به نظر برسد، از کنار گروه سوم به آسانی نمیشود رد شد. چرا که به نظر من تایید خارجی هم دارد. به تجربه های خودم که رجوع میکنم میبینم وقت هایی بوده که به مشکلی بر میخوردم و در آن لحظه فقط دوست داشتم فریاد بزنم و بگویم مگر این درد را هم میتوان تحمل کرد؟ در حالی که آن other mind خیلی آرام به دنبال راهی برای نفوذ به مساله میگشت. این فکر به سرم میزد که شاید او تجربه متفاوتی از درد دارد و آن احساس درد من را ندارد. البته من این مثال را به عنوان تایید خارجی آوردم. solipsistها معتقدند حتی اگر بروندادها هم عین هم باشد من درباره ذهن شما چیزی نمیدانم.

نوشته شده در چهارشنبه 1387/12/07ساعت 19:4 توسط مائده | |