له نمیشوی. اما این ور و آن ور میشوی تا کمی سنگینی بار را کمتر حس کنی. همه بودن و ندیدن و نفهمیدن و نرسیدن هایت را به دوش میکشی درحالی که دیگر از زمین و زمان انتظار یاری نداری. انگار قانع شدی که هیچ کس مقصر" بودن" تو نیست. به بیست و دومین پاییز زندگیم مربوطش نمیکنم فقط ای کاش اسمش بلوغ نباشد.