هوای آفتاب

havayeaftab — Wed, 04 Nov 2009 13:24:18 GMT

وبلاگ میخوانم و کلن "سو وات" ام می آید!

پ.ن. این مینیمال مخاطب خاص سبز دارد.

havayeaftab — Fri, 09 Oct 2009 18:52:17 GMT

کارهای هنری خوب انگار مهمترین اثرشان اینست که در لحظه فضایی را برایت فراهم کنند که بتوانی افکارت را رها کنی. بگذاری حس های مختلف خودشان را تحمیل کنند. تو را به فکر فرو ببرند، همین طور بروی و بروی و عذاب بکشی، بخندی، دردت بگیرد و همه محبتت را نثار کنی و متنفر بشوی و حسرت بخوری، حتی از گذر وقت هم حسرت بخوری و همین طور آرزو کنی زمان کش بیاید و این لحظات ثابت شوند، ثبت شوند.

havayeaftab — Wed, 09 Sep 2009 10:43:18 GMT

اين روزها همين طور كه راه به راه مستقيمن دروغ ميشنوي به همون نسبت تو استدلال ها هم مغالطه صورت ميگيره. به شخصه خيلي خيلي زياد تو اخباري كه از اين ور و اون ور ميشنوم يا ميخونم به اين موارد برميخورم. (متاسفانه البته!) فكر ميكنم اگه يه ليستي از معروفترين اين مغالطات تو ذهنمون باشه كمتر گول ميخوريم و ميتونيم توي قضاوت هامون منصفتر باشيم.

مغالطه ها بطور كلي به دو دسته تقسيم ميشن:

1. مغالطاته به دليل اشتراك لفظ، ابهام يا ايهام .
2. مغالطه مربوط به معني و مفاد.(استدلالي كه نتيجه خاصي رو القا كنه كه به مقدمات ربطي نداره).

مشخصا دسته اول تشخيصشون خيلي راحت تره به همين دليل كاربرد كمتري هم دارند اما دسته دوم نه.
مهمترين مغالطات دسته دوم اين ها هستند:

1. سفسطه تاكيد:
اين مغالطه به تاكيد نادرست كلمات در جملات برميگرده. يعني روي قسمتي كه اهميت نداره براي غفلت خواننده از مطلب اصلي تاكيد بشه . ترفندي كه معمولا در تبليغات ها خيلي كاربرد داره.

2. سفسطه نقل متن:
اينكه ما در نقل حرفي از كسي دو تا جمله از دو جاي مختلف حرفش برداريم و به هم بچسبونيم كه بالكل معني ديگه اي رو القا كنه.

3. سفسطه تشنيع يا تكذيب طرف:
اينكه براي نشان دادن بي اعتبار بودن حرفي شخصيت گوينده رو زير سوال ببريم.

4. سفسطه استدلال از مرجع معتبر:
اعتبار يك مرجع دليل ثواب يا خطا بودن گفته اي نميشه. اين دليل و مدركه كه گفته اي رو تاييد يا رد ميكنند.

5. استدلالاتي كه به احساسات مردم درباره موضوعي متوسل ميشوند:
اينكه در جواب چرا چنين، بگويي چون همه مردم اون رو قبول دارند.

6. استدلالاتي كه به حس ترحم متوسل ميشوند:
مثلا براي دفاع از شخص گناهكاري بگي طرف زن و 6 تا بچه داره. مادر پير داره و امثال اين ها

7. استدلال ناشي از جهل:
ادعاهايي از اين دست كه فلان حرف بايد درست باشه چون دليل و مدركي براي ردش نداريم. در حالي كه عدم وجود دليل و مدرك مخالف به هيچ وجه درستي نظريه اي رو اثبات نميكنه.

8. مصادره به مطلوب:
اين مورد همون استدلال دوريه. يعني ما نتيجه اي كه ميخواهيم از استدلالمون بگيريم جزو يكي از مقدماتمون بياريم. مثل اين استدلال معروف كه در جواب اينكه از كجا ميدونيد قرآن تحريف نشده معمولا ميگن چون تو خود قرآن اومده كه اين كتاب تحريف نشده.

9. سفسطه تركيب:
تعميم هاي نابجا جزو اين دسته محسوب ميشن. اينكه از يك مورد جزئي نتيجه كلي گرفته بشه. مثلا از بيسواد بودن يك استاد دانشكده صنايع دانشگاه شريف نتيجه بگيري همه استادهاي اين دانشگاه بي سوادند.

10. سفسطه تقسيم:
اين سفسطه دقيقا برعكس سفسطه بالاست. يعني از كليت يك گروهي نتيجه بگيري كه تك تك اجزاش هم بايد همينطوري باشند.

11. سفسطه نتيجه نامربوط:
اينكه مثلا براي اثبات برتري يك تيم فوتبال بر ديگري بگيم فلان تيم ثروتمند تره. در حالي كه ثروت دليل برتري يك تيم بر تيم ديگري نيست.

havayeaftab — Sat, 29 Aug 2009 11:50:18 GMT

از كتاب "جهالت" ميلان كوندرا:

« هواداري از كمونيسم، ارتباطي به ماركس و فرضيه هايش ندارد؛ زمانه جز عرضه فرصت براي ارضاي نيازهاي رواني متنوع مردم كاري نميكند: نياز به اين كه خود را همرنگ جماعت نشان بدهند؛ يا نياز به اطاعت؛ يا نياز به مجازات گناهكاران؛ يا نياز به اين كه خود را مفيد نشان دهد؛ يا نياز به پيشروي همراه با جوانان به سوي آينده؛ يا نياز به تشكيل يك خانواده بزرگ.»

بر آورده شدن نيازهاي رواني از اين دست بخش عمده اي از حقيقتيه كه از اون دفاع ميكنيم. مگه نه؟

havayeaftab — Wed, 26 Aug 2009 09:44:18 GMT

نترسيد، شما رو به خدا نترسيد.

وقتي نظري تو جامعه مطرح شد، وقتي مقدار قابل توجهي طرفدار پيدا كرد، حداقل اين احتمال رو بديد كه شايد بشه يه جور ديگه اي دنيا رو ديد حتي اگه اون زاويه ديد جالب نباشه.
عرصه سياست جاي اينجور دعواها نيست. محض رضاي خدا يك كم بحث رو منحرف نكنيد.

havayeaftab — Tue, 25 Aug 2009 07:12:18 GMT

بد نيست ياد آوري كنيم:

بيقيدي شايد هميشه به اين معني نباشه كه قيدي وجود نداره، كافيه كه فقط به چيزي گرفته نشه.

havayeaftab — Tue, 11 Aug 2009 15:56:18 GMT

من نمی تونم دروغ بگم، نه به این دلیل که آدم خوبی هستم بلکه به این خاطر که احساس ناامنی می کنم.

havayeaftab — Thu, 23 Jul 2009 00:08:18 GMT

قاصدک، هان!

چه خبر آوردی؟

از کجا وز که خبر آوردی؟

خوش خبر باشی اما اما؛

گرد بام و در من بی ثمر میگردی

انتظار خبری نیست مرا

نه ز یاری نه ز دیار و دیاری، باری

برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس

برو آنجا که تو را منتظرند

قاصدک در دل من همه کورند و کرند

دست بردار از این در وطن خویش غریب

قاصد تجربه های همه تلخ با دلم میگوید

که دروغی تو دروغ

که فریبی تو فریب

قاصدک حال ولی راستی آیا رفتی با باد؟

با توام، آی! کجا رفتی؟ آی!

راستی آیا جایی خبری هست هنوز؟

مانده خاکستر گرمی، جایی؟

در اجاقی طمع شعله نمیبندم

اندک شرری هست هنوز؟

قاصدک، ابر های همه عالم شب و روز در دلم میگریند

میچسبه، زیاد!

havayeaftab — Sun, 19 Jul 2009 09:33:18 GMT

بعد آدم فکر میکنه چقدر خوب که فقط به حس خودش دسترسی داره. اگه غیر از این بود دیگه خودش یه دونه نبود. دیگه بی نظیر نبود. دیگه نبود...

آدمی شدم که اگزیستانس خودش به شدت واسه خودش مهمه.

havayeaftab — Thu, 09 Jul 2009 12:35:18 GMT

انگار اگر اين چند جمله ي ميشل فوكو را در بحبوحه انقلاب 57 در نظر داشته باشيم با مقايسه آن با وضعيت فعلي ميتوانيم قضاوت خيلي بهتري از قضايا داشته باشيم. اينكه چرا اين جريان سبز كمي رنگ و بوي ديني گرفته اما به معناي واقعي مرجعيت روحاني ندارد.

« آيات عظام امروزي را كه در برابر شاه و پليس و ارتش او ملتي را يكپارچه به خيابان ها كشانده اند، هيچ كس بر مسند ننشانده است، بلكه مردم به ايشان گوش كرده اند. آخوند هاي محله و ده كساني را برگرد خود جمع ميكنند كه به سوي سخن ايشان كشيده ميشوند؛ اسباب معاش ايشان را همين مردم داوطلب فراهم ميكنند؛ از طزيق همين مردم در مي يابند كه چگونه بايذ به مريداني كه همين مردم اند خوراك رساند؛ نفوذشان را هم از همين مردم دارند. اما باز به همين سبب است كه روحانيون سرچشمه يك تسلاي دائمي اند: ايشان بايد بيداد را نفي كنند، از دولت انتقاد كنند، بر ضد اقدامات ناشايست برخيزند، نكوهش كنند و رهنمود بدهند. اين مردان دين مثل پرده هايي هستند كه خشم و خواسته هاي مردم بر آنها نقش شده است. اگر بخواهند بر خلاف جريان شنا كنند، اين قدرتي را كه عمدتا در جريان گفت و شنود به دست آمده از دست ميدهند.
روحانيت شيعه وضعيتي خاص دارد. بايد گفت ملا ها به معناي پوپوليستي كلمه «انقلابي» نيستند. نميخواهم بگويم كه مذهب شيعه ايدئولو‍ژيي است چنان گسترده در ميان مردم كه انقلابي هاي واقعي فعلا ناچارند با آن همدست بشوند. اين مذهب تنها زبان ساده اي براي بيان آرزو هايي كه الفاظ ديگري پيدا نكردند نيست، بلكه چيزي است كه در گذشته هم بارها بوده است: شكلي است كه مبارزه سياسي، همينكه لايه هاي مردمي را بسيج كند، به خود ميگيرد، و از هزاران ناخرسندي، نفرت، بينوايي و سرخوردگي يك نيرو پديد مي آورد. به اين دليل كه خودش يك صورت بيان است، يك شيوه با هم بودن است، نوعي گفت و شنود است.»

مي بينيم كه وضعيت خيلي فرق كرده. اين روزها از طرفي روحانيت از لحاظ تامين معاش محتاج مردم به آن معنا نيست (بلكه برعكس به قدرت حاكمه محتاج تراست) و از طرفي مردم هم به هر دليل منتظر خوراك فكري از طرف روحانيون نيستند. پس طبيعتن احتمال اينكه آن ارتباط و گفتگويي كه ميان مردم و روحانيت قبل از انقلاب شكل گرفته بود دوباره شكل بگيرد خيلي كم است. بنابر اين به نظرم در اين شرايط استفاده از نماد هاي ديني براي مبارزه اگر نگوييم بي فايده است به جاي خاصي راهبر نيست.