هوای آفتاب

havayeaftab — Thu, 24 Dec 2009 12:58:18 GMT

انا خلقنا الانسان فی کبد.

این جمله استثنا و تبصره ندارد. ما در پی یافتن معنا رنج می‌کشیم. فریاد می‌زنیم تا جایی برای شعورمان در این جهان باز کنیم. به ظاهر با حسین هم‌ذات‌پنداری می‌کنیم و می‌شویم حقی که در حال پایمال شدن است. مسیح را به صلیب می‌کشیم و حسین را اسیر می‌کنیم، تا هم فریادمان را از زبان دیگری بشنویم، و هم از رنج آنان معنایی برای بودنمان بیابیم. کمی که با خودمان صادق باشیم، می‌بینیم رنج حسین قرار است رنج ما را کم کند. قرار است فریادش سکوت و بی‌تفاوتی این جهان را بشکند. بعد وقتی این‌طور به ماجرا نگاه کردی دیگر همه ی این مسکن‌ها خاصیت دارویی خود را از دست داده‌اند. تو میمانی و همان درد. همان رنج. قرار نیست تمام شود. قرار نیست قرآن غلط شود!

havayeaftab — Tue, 22 Dec 2009 22:34:18 GMT

بعد از صلات ظهر از مسجد دانشگاه حسین‌حسین‌گویان و سینه‌زنان به سمت ساختمان برگزاری کلاس‌ها حرکت می‌کنند. در طول مسیر گرم می‌شوند تا سانس دوم را هر چه باشکوه تر آن‌جا برگزار کنند.بلندگویی و مداحی و پرچمی و خیمه‌ای و تازه آن‌جا شروع می‌شود. حوسین اوسین اوسین.. تا یک و نیم ادامه دارد.

مسائل سیاسی دانشگاه را به خنده برگزار میکنم رسمن، اما وقتی پای نماد‌های دینی را می‌کشند وسط دیگر حالم دست خودم نیست، عصبانیم. زیاد. یک عده آنجا سر جنازه آن نازنین دین که به حالت نیمه جان افتاده نشسته‌اند و همه‌ی عقل‌هایشان را روی هم می‌ریزند که چه‌جوری دوباره سرحالش کنند آن‌وقت این نهاد نامحترم بسیج بر سر سفره دین نشسته و هی از شیره ی این بیچاره می‌کشد. یک عاقلی پیدا شود و این دست خر را کوتاه کند لطفن.

havayeaftab — Mon, 21 Dec 2009 00:00:18 GMT

محض اینکه یادآوری کرده باشم (قابل توجه آقایان و خانم‌های سبز). وقتی در اسکیل جامعه قرار داریم و قرار شد آدم‌هایی از حقوق ما دفاع کنند، این افراد در مقام شخصیت‌ حقوقیشان است که اصلن مطرح می‌شوند. واقعن چه ارتباطی می‌تواند به من (نوعی تعبد‌ستیز!) داشته باشد، که فلان آقا آدم درستکاری بوده، پاک بوده یا فلان. خدایش بیامرزد. آقای منتظری را عرض می‌کنم. تا جایی که از حقوق من دفاع می‌کرد، باز هم از منظر حقوقی برای من قابل‌ احترام است.

از طرفی اگر کسی نتوانست نقش خود را خوب ایفا کند، آیا شایسته احترام نیست؟ در برابر کسانی که آن اعترافات کذایی را انجام دادند، موضع ما طبیعتن باید این‌طور باشد که شخصیت حقیقیشان برای ما موضوعیتی نداشته باشد. مثلن اینکه آقای ابطحی به کاری که داشته انجام میداده ایمان نداشته واقعن به ما چه ارتباطی میتواند داشته باشد؟ مهم اینست که ایشان نتوانست کارش را خوب انجام دهند. همین. ایشان قرار بود بلندگویی برای صدای من باشد که متاسفانه نتوانست وظیفه‌اش را خوب انجام دهد. من چکار به زندگی شخصیش دارم؟ این مسائل را که روزنامه های کیهان و یالنثارات خیلی بهتر از ما می‌توانند با آن ادبیات خاله‌زنکی‌شان شرح‌ و بسط دهند.

رسمن حالم از این موضع گیری‌های سبز‌ها بد می‌شود. عزا گرفته‌اند در دانشگاه که فلان. حالا رفتارشان پر است از جلوه‌های مقدس‌مآبی. انگار نه انگار خودشان یکی از شدید‌ترین انتقادشان به دار و دسته‌ی رقیب همین مسئله بود. شاید طبیعی باشد. مقتضای زمان و شرایط باشد. اما هر چه هست پسندیده نیست.

havayeaftab — Thu, 10 Dec 2009 09:34:18 GMT

مدتی بود که این فکر قلقلکم می داد که وبلاگ دیگری دست و پا کنم و بیشتر درباره موضوعات مربوط به شناخت و مسائل اطراف آن بنویسم. بلکه باعث شود هم کمی منظم تر مطالعه کنم (و در نتیجه منسجم تر فکر کنم) و هم کمتر غصه ی این را بخورم که کاری را بطور جدی جلو نبردم. امیدوارم ذهن بیخانمان بهانه ی خوبی برای اینکار باشد.

havayeaftab — Sun, 06 Dec 2009 11:48:52 GMT

حرف ندارد. خیلی به دل مینشیند این اصطلاح «فرافکنی». انگار به هر حب و بغضی میچسبد این هفت حرفی.

havayeaftab — Thu, 03 Dec 2009 10:09:18 GMT

یعنی از پریروز تا حالا در فکر این خبرم.

(قاضي: مدعي هستي بيماري رواني داري، چطور مي تواني ثابت کني در حالي که پزشکي قانوني اين ادعا را رد کرده است؟)

از دو حالت که خارج نیست. یا تعریف روانشناسان از «بیماری روانی» از فهم عرفی ما نسبت به این مفهوم خیلی دور است، یا کسی میتواند بیمار روانی نباشد و در عین حال به همچین جنایت هایی دست بزند. هر دو صورتش فاجعه است!

havayeaftab — Sat, 28 Nov 2009 00:49:18 GMT

ابراهیم مرد بود. پیامبر بود. اما تجربه قربانی کردن پسرش برای من باتصور «تعهد جنون آمیز یک زن در رابطه ی عاشقانه اش» تداعی میشود.

به نظرم بهترین راه برای اینکه متوجه بشویم از چه چیز حرف میزنیم همین استفاده از تداعی تجربه های گذشته است. نه توصیف کردن دردی را دوا میکند و نه بحث های تاریخی شبیه به این. مسلمن هرکس در تجربه های شخصیش ردی از این اطاعت های دلخواسته و البته تکرار شونده بودن آن پیدا میکند.

havayeaftab — Fri, 20 Nov 2009 19:49:18 GMT

له نمیشوی. اما این ور و آن ور میشوی تا کمی سنگینی بار را کمتر حس کنی. همه بودن و ندیدن و نفهمیدن و نرسیدن هایت را به دوش میکشی درحالی که دیگر از زمین و زمان انتظار یاری نداری. انگار قانع شدی که هیچ کس مقصر" بودن" تو نیست. به بیست و دومین پاییز زندگیم مربوطش نمیکنم فقط ای کاش اسمش بلوغ نباشد.

havayeaftab — Wed, 04 Nov 2009 13:24:18 GMT

وبلاگ میخوانم و کلن "سو وات" ام می آید!

پ.ن. این مینیمال مخاطب خاص سبز دارد.

havayeaftab — Fri, 09 Oct 2009 18:52:17 GMT

کارهای هنری خوب انگار مهمترین اثرشان اینست که در لحظه فضایی را برایت فراهم کنند که بتوانی افکارت را رها کنی. بگذاری حس های مختلف خودشان را تحمیل کنند. تو را به فکر فرو ببرند، همین طور بروی و بروی و عذاب بکشی، بخندی، دردت بگیرد و همه محبتت را نثار کنی و متنفر بشوی و حسرت بخوری، حتی از گذر وقت هم حسرت بخوری و همین طور آرزو کنی زمان کش بیاید و این لحظات ثابت شوند، ثبت شوند.